(Obertynska Beata)

Obertyńska Beata, pseudonim Marta Rudzka (1898-1980), poetka i pisarka. Dzieciństwo i młodość spędziła we Lwowie, kurs szkoły średniej przerabiała w domu, egzaminy zdawała eksternistycznie.

Debiutowała jako poetka w 1924 w Słowie Polskim. Po egzaminach w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej występowała w latach 1933-1937 w teatrach lwowskich. Aresztowana w 1940, przez kilkanaście miesięcy przebywała w sowieckich więzieniach i obozach pracy, m.in. w Starobielsku i Workucie.

W 1942 wstąpiła do Armii Polskiej pod dowództwem generała W. Andersa (służyła w formacjach Pomocniczej Służby Kobiet) i przeszła szlak przez Iran, Palestynę, Egipt, Włochy. W 1944 zamieszkała w Londynie.

Tworzyła pod wpływem swej matki M. Wolskiej oraz grupy Skamander.

Cenione zbiory wierszy, m.in. Pszczoły w słoneczniku (1927), Głóg przydrożny (1932), Otawa. Wiersze dawne i nowe (Jerozolima 1945), Miód i piołun (Londyn 1972), Anioł w knajpie (Londyn 1977), Perły wiersze (Brighton 1980), Grudki kadzidła (Londyn, Kraków 1987).

Poematy, np. Ballada o chorym księżycu (1959). Ponadto wspomnienia domu niewoli (Rzym 1946, pod pseudonimem M. Rudzka), powieść Gitara i tamci (1926), Skarb Eulenburga (tom 1-2, Londyn 1987-1988).

 1
eXTReMe Tracker